Sokağa çık

    Prof. Dr. Burcu DEMİREL
    Akdeniz Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi İşletme Bölümü Muhasebe ve Finansman Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi
    0

    Bu sefer can sıkıntını gidermeye değil görmeye çık, sokağın gizli hazinelerini bulmaya, ihtiyaç duyanları sarmaya çık. Belki boş döner ellerin, belki yorgun düşer görmekten gözlerin, olsun kendi cennetinde oturup kalmaktan iyidir, bir can da umut olsun yalnız kendine atan yüreğin…

    Böyle seslendim ben kuzularıma yıl boyunca. Yeni ders dönemimiz başladığında söyledim onlara. Sokağa çıkacağız dedim. Görüp duyacağız dedim. Dersi geçmekse niyetiniz; o vakit evvelce sokağa çıksın, alsın yanına yüreğini de bedenleriniz.

    Dinledi kuzularım. Ses etmediler. Demediler ki muhasebe dersinde ne işimiz var sokakta. Deseydiler, yok idi bir sözüm. Ne ile savunacaktı, nasıl açıklayacaktı tüm bunları özüm.

    Çıktılar sokağa. Düştüler yollara. Baktılar önce. Zaten evvelden de bakıyorlardı, ne fark olsun ki, ne denir şimdi bunca gence.

    Bakmayın, hissedin dedim. Yansın biraz yürekleriniz. Bir ben yokum ki idrakine ersin az biraz zihinleriniz.

    Aralıksız şikayet etmek ile bir yere gitmez bu düzen. Farkındalıkla coşmalı, test robotuna çevrilmiş bunca gencecik beden.

    Düştüler yollara. Bazen gayesiz. Bazen sıkılmış. Bazen anlamayarak. Sonra oldu. Başladı yanmaya yürekleri. Oturtmadı onları yerlerinde, gören gözleri.

    Kimi fidanlara boğdu yitip giden toprağı. Kimi gönüllü evlat oldu her hafta gidip geldiği huzur evlerinde nice yaşlı yüreğe. Kimi partiler düzenledi, noel baba oldu, imece usulü topladıkları hediyelerle gülücükler doldurdu lösemili çocuklarımıza. Kimi doğuda, kimi batıda köy okulları destek projesi başlattı; anaokullarının malzeme, dolap, minder, oyuncaklarını kendi küçük kardeşlerine alır gibi yine imece usulü toplananlarla aldı.

    Üniversiteli abla abileri ile mektuplaşanlardan mı bahsetsem, o çocuklarla gönül bağı kurup ötesini yapabilmek için beni zorlayıp daha çoğunu yapmaya çalışanlardan mı. Kimi yine köy okulları destek projemiz kapsamında, bir köy okuluna tam 15 kişilik bilgisayar laboratuvarı yaptırdı. Masa, sandalye, dolap, bilgisayar… Hepsi imece ruhuyla. Aylarca ter dökerek. Proje olmuyor. Vazgeçiyoruz. Aylarca ter döktük. Tamam ben artı puan vericem size. Yapabilecek bir şey yok artık dememe karşın, işin peşini bırakmayan, biz o çocuklara söz verdik diyen kocaman yürekli kuzularım var benim; sokağa sadece gezip vakit öldürmeye, alışverişe, laflamaya değil, gözlemlemeye çıkan kocaman kuzularım onlar benim.

    Kendini tavaf eden, kendi hevasına tapınan değil, başka canda can olmak için yanıp tutuşan canımın özü onlar benim.

    Sevgiyi de, yaşamı da, aşkı da sokakta arayın. Yaşam bu; üzüntü, keder de var elbet. Sokakta sarın yaralarınızı, vardır yaranıza bir denk. Yeter ki unutmasın yürekleriniz şunu son nefesinize dek; döndükçe dünya kapanmaz hiçbir yara, sakın ha yaran var diye dönme arkanı ne kula, ne yaradana.

    Sizi seviyorum…

    CEVAP VER

    Please enter your comment!
    Please enter your name here